مهـــرناز

یـک شش حـرفی سـاده وقـف قلـم ✒ اینجـا کـه پـا👣 مـی گـذاری لبخنـد بـزن ❤ مهـر از تـو، نـاز از قلـم🌹

مهـــرناز

یـک شش حـرفی سـاده وقـف قلـم ✒ اینجـا کـه پـا👣 مـی گـذاری لبخنـد بـزن ❤ مهـر از تـو، نـاز از قلـم🌹

نگاه کن جانانِ دل... نهم تیرماه آمده، زادروزمان... می شناسی؟

نگاه کن جانانِ دل... نهم تیرماه آمده، زادروزمان... می شناسی؟

واقعا عنوانی نداره...

واقعا عنوانی نداره...

کافه های لعنتی ولیعصر 2

کافه های لعنتی ولیعصر 2

لافکادیو !

لافکادیو !

In Love

In Love

هدیه ای برای اونایی که الان بیدارن :)

هدیه ای برای اونایی که الان بیدارن :)

دوست دارم در مورد وبلاگم مشورت کنم. ببندمش؟ + الحاقیه

دوست دارم در مورد وبلاگم مشورت کنم. ببندمش؟ + الحاقیه

برادر و خواهران کوچکتر :))

برادر و خواهران کوچکتر :))

التماس تفکر

التماس تفکر

می زنه. چرا نزنه؟ معلومه که می زنه...

می زنه. چرا نزنه؟ معلومه که می زنه...

مهـــرناز

و ما که گریه نکردیم!
گریه؟ نه! کردیم
به ما چه مرد نباید که...
ما که نامردیم...

طبقه بندی موضوعی
آخرین نظرات

کافه های لعنتی ولیعصر 2

شنبه, ۷ اسفند ۱۳۹۵، ۰۴:۲۵ ب.ظ

با عرض پوزش و شرمندگی به خاطر دیر شدن ادامه این پست...

و خیلی اختصاصی تقدیم به گندم جان که انقدر پیگیر این ادامه شد تا بالاخره نوشتمش :)

 

ادامه پست کافه های لعنتی ولیعصر

 

تو راهرو وایسادم و نفس عمیقی کشیدم. ترکیبی از بوی تنباکو و قهوه غلیظ تو بینی ام پیچید. عجیب بود. زیاد این بو رو شنیده بودم اما فقط همین بار بود که حس ارامش بهم می داد. خودمو تو آینه قاب گرفته شده تو راهرو نگاه کردم. شالمو رو سرم جا به جا کردم و پله ها رو رفتم پایین.

از لحظه ای که با اون شماره تماس گرفتم و قرار امروزو گذاشتم، لحظه شماری می کردم تا بتونم فقط یه بار دیگه کیفمو لمس کنم و محتویات توشو ببینم. به پایین که رسیدم ناخودآگاه سرم چرخید سمت میز همیشگی ام... و بعد میز کناری اش... کناری اش... کناری... کناری... لعنتی... همه شون خالین... اینجا چه خبره...

حتی تصور دروغ بودن این قرار ملاقات هم خارج از توانم بود. با بغضی سنگین و نگاهی ملتمس وسط کافه وایسادم و اون طرف کافه رو از نظر گذروندم. دختر و پسر، پدر و دختر، دو تا دختر، سه تا پسر، سه تا پسر، دو تا پسر... لعنتی ها... یعنی ممکنه یکی از همینایی که دارن با هم می خندن و با لذت به قلیون پک می زنن همونی باشه که منو کشونده اینجا؟ کشوندتم اینجا و حتما الان داره به ریشم می خنده...

آره... همینه... خودشه... همون که وسط دوستاش نشسته و داره بلند بلند می خنده. از لحظه ای که اومدم مدام داره نگام می کنه. خنده شم لحظه به لحظه شدت می گیره. اره خودشه. امکان نداره اشتباه کنم. ببین... ببین چه جوری نگاه می کنه... این نگاه معمولی نیست... من نگاه معمولی رو خوب می شناسم... مکث نداره... بهت نگاه می کنه... همون جور که به گارسون و فاکتور و میز و صندلی و رهگذر تو خیابون نگاه می کنه... نه... این نگاه نمی تونه معمولی باشه... خودشه... منو کشونده اینجا تا دستم بندازه... عوضی... نشونت می دم...

همین که پامو بلند کردم برم سمتش کسی از پشت صدام کرد: "ببخشید؟"... ببخشید؟... خیلی وقت بود این طوری صدام نکرده بودن...

برگشتم... برگشتم و کاش نمی گشتم... "خانم مهرناز؟"... "خودتون هستید؟"... "خانم؟"... "بخشید؟ صدای منو می شنوید؟"... "خانم؟"... "خانم؟"... اوه... گندت بزنند دختر... این چه ابرو ریزیه راه انداختی؟... جوابشو بده... چرا لال شدی... "بله... بله... خودم هستم... اوه... معذرت می خوام... کیفم با همه مدارک توش گم شده و یه کم نگرانم... یعنی بیشتر از یه کم... متوجهید..." متوجه بود. اولین صندلی رو بیرون کشید و دعوت به نشستن کرد. همه کافه ها اولین صندلی شون گوشه دنجیه یا این اولین صندلی نبود؟...

"چی میل دارین؟"... "کیفم"... اوه... دختره ی احمق... این دیگه چی بود... از کی تا حالا انقدر عکس العملات مزخرف شده؟... "اوه... نه نه... منظورم نوشیدنیه... خنک ترجیحا"... اره خنک ترجیحا بلکه این آتیشی که درونم راه انداختی خاموش شه... چی میل دارم؟ حتی بهش فکرم نکردم. قبل از این فقط می خواستم کیفمو بگیرم و برم اما الان... کیف اخرین چیزیه که بهش فکر می کنم... واقعا تاسف برانگیزه... من چم شده...

اور کت نوک مدادیش رو که در اورد صدای ابی پیچید تو سالن... خوابم یا بیدارم، تو با منی با من... همراه و همسایه، نزدیک تر از پیرهن... لعنتی ها... این همه موزیک... چرا این... نه... نه نه... اینجا جاش نیست... احمق ها... هیچی سر جاش نیست... این همه به در و دیوار می زنن مجوز بگیرن، کافه بزنن، تبلیغ کنن، مشتری جمع کنن ولی نمی دونن جای کدوم موزیک کجاست... جای این موزیک اینجا نیست...

معلومه که وقتی دستش میره لای موهاش و ابی می خونه "باور کنم یا نه هرم نفس هاتو، ایثار تن سوز نجیب دستاتو" یه اتفاقی میفته... وقتی چشمای میشی اش رو تو صورتم می گردونه، دستاشو گره می زنه تو هم و میذاره درست نزدیک دست من روی میز و یدونه از اون نگاه های نافذ نصیبم می کنه، ابی نباید تو سالن زمزمه کنه "بگو که بیدارم، بگو که رویا نیست، بگو که بعد از این، جدایی با ما نیست"...

با یه حرکت بلند شدم و با تندترین سرعتی که می تونستم خودمو به مسئول کافه رسوندم. "لطفا موزیک رو عوض کنید... خودتون هم نمی دونید دارید با این موزیک چی کار می کنید... عوضش کنید... لطفا... همین الان..." و با همون سرعت برگشتم پشت میزم تا شاهد نگاه های متعجبشون نباشم...

اوه... این که هنوز دستاش رو میزه... چرا برشون نمی داره... یعنی نمی دونه دستاش حرف می زنن؟... چرا از صدا نمی ندازتشون؟...

"امانتی تون"...کیفمو گذاشت رو میز... "به محض اینکه پیداش کردم همچین تصویری اومد جلو چشمام"... "چه تصویری؟"... "تصویر شما"... "ببخشید؟"... "اوه... می بخشید... منظورم کسی مثل شماست... با همین نگرانی... با همین استرس"...

با تو این تن شکسته داره کم کم جون می گیره... آخرین ذرات موندن توی رگ هام نمی میره... کافه چی احمق... این چه کوفتی بود گذاشتی این وسط... جای این اینجاست؟... بدتر شد که... ای لعنت به همه تون...

«نمی خواید داخلشو چک کنید؟»... چرا چرا... اگه ابی بذاره خیلی کارا هست که باید انجام بدم... اول باید کیف رو بکشم سمت خودم... بعد محتویات داخلشو دونه دونه چک کنم... بعدم یه کشیده بزنم تو صورت تو که سه روز منو بابت پس دادن کیفم معطل کردی... بعدم فلش مموری مو بذارم رو میز مدیر کافه تا دیگه با موزیکای بی جاش اتفاقاتی که نبایدو رقم نزنه... به هر حال موزیکای من کم خطر ترن... و در اخرم با نهایت سرعت بدوم و تا می تونم از این کافه دور شم و دیگه هیچ وقت این طرفا پیدام نشه...

اما ابی از صدا نمیفته... فلشم داره تو کیفم خاک می خوره و موزیکای کم خطر هیچ وقت قرار نیست پخش بشن و تنها کاری که می تونم بکنم اینه که وقتی زیپ کیف دستی ات رو برای برداشتن تلفن همراهت باز می کنی و بلند میشی میری اون طرف تا به تماست جواب بدی، دستامو ببرم جلو و جایی بالای کیفت، درست همونجا که درش بازه، بند ساعت مچی مو باز کنم و اجازه بدم این بار این پیشت جا بمونه... فقط خواهش می کنم دوباره سه روز معطلم نکن... خدافظ... اوه نه... این واژه این جا کار نمی کنه... نمی ذارم بکنه... به امید دیدار... اره این قشنگ تره... به امید دیدار غریبه...

 

+بشنوید

دریافت

دریافت

  • ۹۵/۱۲/۰۷
  • مهرناز .ج

نظرات (۸)

باز خوب کیف پیدا شد و این قرار یه قرار واقعی بود ...
پاسخ:
اره خب.. :)
عزیزم :))) اینبار ما رو نکشی واسه نوشتن باقیش :))
پاسخ:
دور از جون..
یعنی هنوزم منتظر ادامه این؟... این قصه سر دراز دارد...
به امید دیدارِ دوباره.
نمیدونم چرا این جمله به ذهنم رسید.
پاسخ:
با خوندن خط آخر طبیعی ترین جمله ایه که میشه به ذهن برسه.. ممنون :)
وای مهرناز!! چرا نمیتونم واست کامنت بذارم؟؟؟؟؟ :/
پاسخ:
try again... :)))))))
  • منتظر اتفاقات خوب (حورا)
  • اولین پستی که از وبلاگتون خوندم"کافه های لعنتی ولیعصر" بود و به خاطر خوندن ادامش بهتون سر میزدم:))
    وحالا می بینم این قصه سر دراز دارد..
    منتظر بقیش هستم. فقط امیدوارم واقعا زیاد معطل نکنه.
    پاسخ:
    من همینجا به خاطر طولانی شدن بیش از حد این ادامه پوزش می طلبم ...
    حتما. ممنون که سر می زنید :)
    دیگه انقدر طولانی نمیذارم بشه ؛)
    منم یه بار با پسرخاله ام رفتیم یه کافی شاپ منو مهمون کنه و زنش هم اومده بود +خواهر زاده اش.
    اینقدر موزیکای عاشقانه و مسخره گذاشتند که من(چون شانسی رو بروی خانومه نشسته بودم)اصلا
    از خجالت روم نشدم سرم رو بالا بیارم تا آخرش.واقعا تف به این مسئولین که مجوز دادن و نظارت ندارن
    پاسخ:
    ...
    گفتنی ها رو دوستان گفتن...
    ما نیز منتظریم😊
    راه خوب برای گفتن، و پاراگراف خوب برای دریافت اطلاعات در مورد من
    ارائه تمرکز، که من می خواهم به ارائه در مدرسه.
    ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
    شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
    <b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">